بند پوتینت را محکم کنی ، دوربینت را برداری ، دل بکنی از همه چیز و بی خبر بروی و تنها بروی .

و برای همیشه بروی . بروی به جایی دور .

جایی که دیگر هیچکس را نبینی و هیچکس را نشناسی و هیچکس تو را نشناسد . 

و کارهایی را بکنی که دوست داری ، نه آنهایی که تقدیر برایت آورده . 

اینجوری دیگر دردی نیست تا درد و دلی باشد و درد و دلی نیست که غر زدن بنامندش .

سکوت کنی و گمنام باشی و گمنام بمانی و در تنهایی بمیری . 

و حتی خدا هم یادش برود که زمانی تو را آفریده و تو هم یادت برود همه کس را و همه چیز را ...

و چقدر خوب می شد اگر آن روز همین فردا صبح بود و تو لااقل یک شب را در آرامش فردایی صبح میکردی که از آن خودت بود نه تقدیر مسخره ی خدای بزرگت ....

پ.ن : خدایت که متفاوت باشد از خدای دیگران ، بهشتت نیز متفاوت است و راه وصولش هم.

همچون رویاهای جودی ، وقتی با تمام وجود ، دستهای بابا لنگ دراز را با دستانش لمس می کرد

و ناگهان چیزی شبیه طوفان ، همه ی رویاها را نابود می کرد ....

دقیقا شبیه همان .... آنگاه که خودم را در آغوشت جای دادم ......

پ.ن :  نگاشته ها مخاطب خاصی ندارد .... اگر هم داشته باشند ، آن مخاطب دیگر تو نیستی عزیزم ....

                  بیچاره دلم در غم بسیار افتاد....

پ.ن : از درد و دلهای آزی ....

دقیقا ساعت 8 با اسمس یکی از بهترین و صمیمی ترین دوستات بیدار میشی . یه اسمس تبریک .... و فکر میکنی امروز می تونست روز بهتری باشه ... که نبود ... و آنقدر گریه می کنی که دوباره خوابت می برد ....

پ.ن : بریدا ، این روزها تلخ شده .... راه هم که می رود بی اختیار گریه می کند ......

راست می گویند ...

دوست داشتن ، قلبم را بدجوری گزید و قلبم ، مرا ....

و حالا همین که طپش قلبم کمی نامنظم می شود ، از ترس سکته می کنم ....

                   دل اندوهگین شبی ست که مهتابش را می جوید ......

نفس های بلند و سریع ...سرمای پاییز ، توی صورتم ، توی دلم ...

و سکوتی که با هق هق گریه ام ، می شکنه ... می میره!!!!

جدول نیمه تموم ....

همه خونه هاش سیاه ،

روی خونه ، جغد شوم .....

دلتنگی را می گویم ... میفهمی ؟؟؟؟