گذشته ي پر افتخاري داريم اما اکنونمان بي افتخار است کاش آينده مثل گذشته مان باشد نه مثل اکنونمان.وقتي با دست خودمان تمدني که نشانگر هويت ماست از بين مي بريم بايد منتظر اتفاقاتي بد تر از 300 باشيم.کاش همان طور که از خليج آبيمان که هديه ي خداست به قوم آريايي دفاع کرديم کاش همان طور که حلقه به گرد پيشرفت هامان در نطنز زديم کمي هم به ياد کسي بوديم که از نسل اوييم...هر چند با سکوتي که ميبينم شک دارم از او باشيم.اگر سرزمين مان را دوست داريم بايد اسنادي که نشانگر ريشه دار بودن مايند حفظ کنيم نه اينکه نابودشان کنيم. در آخر ااينکه از نياکانم شرم دارم از اينکه سکوت کردم ....تا فراموش شوند تا توسط بيگانه اي تازه به دوران رسيده به سخره گرفته شوند.....آري شرمنده ام...

چند روزی است که گاه و بی گاه اشک مهمان چشمهای تنهایم می شود.هر چند می دانم اگر نمی گریستم بغض فرو خورده ام خفه ام می کرد...هنوز هم سیر نگریسته ام.هنوز هم آسمان چشمانم ابری است تنها منتظر بهانه ام.و بهانه ها چه تند پیش می آیند.روزی برای دلتنگی روزی دیگر به خاطر دلخوری اما دلتنگی گذراست تنها دلخوری های کوچکم هستند که رها یم نمی کنند.

این روز ها آنقدر خسته ام که نوشتن برایم کاری غیر ممکن شده.دیروز وقتی به غروب آفتاب نگاه می کردم یادم به غربت خویش افتاد.دلم گرفت نمی توانستم نگریم .... دلم شانه های مادر را می خواست و آغوش پدر.آه که چقدر دلتگشانم... دلم برای خودم هم تنگ شده خودی که فریاد نمی کشید پرخاش نمی کرد...خدایا کمکم کن...

آی قاصدک،شنیده ام تا دور ها می روی

مریم گلم،زهره جان،علی عزیزم ،امیر مهربون،پریسای خوبم،امیر جان (که جشنت خیلی به یاد ماندنی بود)

این روز ها از هر فرصتی برای با هم بودن استفاده می کنیم...حتی از ۵ دقیقه ای که توی سرویس با هم هستیم...حالا دیگه جدایی از بچه ها واسه هممون سخت شده.هیچ کس نمی دونه حتی وقتی با صدای بلند با هم می خندیم لابلای خنده هامون از روزایی که باید از هم جدا شیم چقدر دلگیریم... هیچ وقت اون روزی رو که رفتیم بازدید بنا های تاریخی یادم نمی ره... تاریخانه، تپه حصار،برج مهمان دوست که با هم غروبی زیبا رو نگریستیم و از اینکه روز دارد تمام میشود دلتنگ شدیم از رفتن از با هم نبودن...اما خدا رو سپاس که فرصت هایی به این قشنگی بهمون داد.ممنونم خدای خوبم...

چه فرو مایه ام من

عصیان نام من است.نه اشتباه نکن من از تبار سرکشان نیستم.نیامده ام تا آرامش دروغین شما را بر هم زنم نیامده ام تا خرده بگیرم به زشتی این روزگار بد آیین.نیامده ام تا خواب آشفته تان را آشفته تر کنم که شما خود آگاه ترید...آمده ام برای دل خویش چند صباحی میهمان کویی باشم نا آشنا تا آشنایی بیابم...من از تبار سرکشان نیستم......

سلام.امروز اولین روز تولد این وبلاگه.یادمه که درباره ی هدفم از این وبلاگ با یکی از دوستام حرف زدم.همین جا می خوام بهش بگم:مجید جان به خاطر همه ی راهنمایی هات سپاس.اولین روز این وبلاگ رو تقدیم میکنم به همه ی دوستام.همکلاسی های گلم و همه ی کسانی که دوستشون دارم.