این همه اندوه و این دردهای جانکاه که به جان آدمی می ریزد هرگز او را نمی کشد ... اما نمیگذارد که آدم زنده هم بماند ... آدم با این دردها ، فقط نفس می کشد و با چشمان شیشه ای که دیگر هیچ حسی توی اعماقش نیست دنیا را نظاره میکند !!!!

از « خودم » می ترسم ... که گاهی از هیچ چیز نمی ترسد !!!!

- بالاتر از همه ی اینها اینکه خیلی دوستش دارم  ... اصلا به نظر خودت که اینهمه دوستی باهاش و خوب میشناسیش میشه اونو دوست نداشت ؟؟؟ هر چند که شاید با خودت بگی دلیل واسه دوست نداشتن زیاده !!!

- مسئله دوست داشتن یا نداشتن نیست . مسئله زندگیه .

- آره خب ! دو سال به قول تو بی هیچ نتیجه ای . هر چند که به خود خدا قسم خیلی وقتهاش دنبال نتیجه نبودم .

- خشت اول گر نهد معمار کج ، تا ثریا می رود دیوار کج ...

- اون دیوار کج ، حالا دیگه خراب شده ... و معمارش روی خرابه هاش نشسته و داره گریه میکنه ... الان هم این معمار می ترسه که دوباره یه دیوار کج بسازه ...

- اما این کار هم اشتباهه ... از نو یه دیوار راست بساز ...

- ... نه !!! دیگه نه !!! قصه ی این دیوارها باید همین جا تموم شه !!! خسته ام دیگه ! فقط اینو بگم که آدما اگه از اول حقیقت ها رو به هم بگن هیچ دیوار کجی هیچ وقت ساخته نمیشه و دیگه هیچ معماری روی خرابه های ساخته ی دست خودش گریه نمیکنه !!! اما افسوس ....

_ ...

_ در و دیوار این خونه داره عذابم میده ...

_ بذار عذابت بده ... این تیغ تیزی که به جونت افتاده ، بذار خراشت بده ، بذار زخمت بزنه ... اونقدر زخمت بزنه تا تیزی ش کم بشه .

_ باشه ... هر چی تو بگی ... ولی این زخما مرحم نمیخواد ؟؟!!

_ ...

* دیالوگی از فیلم « شب یلدا »

مطرودِ خدا بود . حوا را وسوسه کرد به سرپیچی ، تا خدا تبعیدش کند .

بهشت یا جهنم ... آسمان یا زمین ... فرقی نداشت !!!

مهم با او بودن بود ... هر جا که میشد.

اما ...

تمام معادله هایش ، غلط از آب در آمد ... رقیبش آدم بود !!!

و عشق ممنوعه همیشه ممنوع است !!!

حتی خدا هم نفهمید که شیطان عاشق حوا بود !!!

* پ.ن : یکی از دوستان اسم شاعر خواسته بود ... میلاد عزیز این دست نوشته ی خودمه . شاعر نداره !!!!

عاشق این بودیم که عاشق شما باشیم . 

هیچکس هم نمی تواند سرزنشمان کند .

حتی خود شما ...

یک لحظه کافیست برای یادآوری همه چیز ...

لحظه ای به کوتاهی رد شدن رهگذری از کنار آدم !!! وقتی بوی تنش شبیه  او ست!!!!

آه ... نهال ... نهال جان !!!

هنوز به بار ننشسته ، پژمردی ؟؟!!

همچون ندایی که خاموش شد ؟؟؟

پ.ن :و اما ... نهال هایی که مانده اند ، رنگ خزان گرفته اند ... و نداهایی که مانده اند خاموش شده اند ...

پ.ن : برای تو

بین تو و من چیزی دیوار نخواهد شد
ور فاصله نیز افتد ، بسیار نخواهد شد...

و هوایی شده دلم در هوایت ... و این دل هوایی ، برای توی آسمانی شده ، تنگ شده ...

جنگ نابرابر عقل و دلم ،  محکوم است به شکست و ... به شکستن !!!!

دلم ، ایستگاه متروکی ست .

تنها و جا مانده ...

آخرین قطاری که از اینجا رفت ، تو را هم با خود برد !!!

دیروز بود که رفتی . یک سال از نبودنت میگذرد ... و یکصد سال است که تو را ندیده ام ...

بقدر هزار سال دلتنگی دارم و قدر میلیونها سال اندوه ...

من یک قرن است که تو را از دست داده ام !!!!

این مزخرفترین حس دنیا ...

و دوست داشتن

این بدترین اتفاق دنیا ...

حالم از هر دوی شما بد است .

سپاس نازنینم ...

میچکد روی گونه هام...

نه ... چتر نمیخواهم !!!

اشکهایم دیده نشوند بهتر است !!!